درگذشت مادر لطفی نماد خاوران

0
234

منبع: سایت رادیو فردا(فارسی)    تاريخ 22بهمن 1397

فروغ تاجبخش، معروف به «مادر لطفی» از مادران زندانیان سیاسی اعدام شده در جریان آنچه «کشتار ۶۷» نام گرفته، صبح یکشنبه ۲۱ بهمن در تهران درگذشت.
او که به «نماد خاوران» شهرت داشت، مادر انوشیروان لطفی یکی از این از زندانیان بود.
خانم تاجبخش و دیگر مادران و اعضای خانواده این زندانیان از سال ۱۳۶۷ با تظاهرات در برابر دفتر سازمان ملل در تهران و با گردهمایی سالانه بر سر گورهای بی نام و نشان و جمعی در گورستان خاوران و ایستادگی در برابر ضرب و جرح مأموران حکومتی کوشیدند، پرونده این اعدام ها را به یک پرونده ملی و بین المللی تبدیل کنند.
در گفت وگو با منصوره بهکیش، خواهر دو تن از قربانیان این اعدام ها که اکنون ساکن ایرلند است، درباره جزئیات خبر درگذشت خانم تاجبخش، دلیل برجسته بودن نام او در میان خانواده های قربانیان و سرنوشت پیگیری پرونده معروف به کشتار ۶۷ پرسیده ایم.
خانم بهکیش، چطور از درگذشت مادر لطفی مطلع شدید؟
متأسفانه با خبر شدیم که مادر لطفی عزیزمان، مادر انوشیروان لطفی، عصر یکشنبه در بیمارستان طوس از میان ما رفتند. ایشان یک مقدار حال ندار بودند و چندین روز در بیمارستان بستری بودند. فکر می کنم اول برای چکاپ رفته بودند اما یک مقدار ضعیف شده بودند. اجازه بدهید که جزئیات را خانواده دقیق تر بگویند.
من هنوز در شوک هستم و باورم نمی شود. به جرئت می توانم بگویم مادر لطفی یکی از تأثیرگذارترین مادران و خانواده هایی بود که فارغ از پسرش، خودش هم یک شخصیت بسیار مؤثر و بسیار شجاع و دلیر و شخصیتی بسیار تأثیرگذار برای جنبش دادخواهی بود که رفتنش ضایعه بزرگی است؛ برای همگی خانواده ها، دوستانش و تمامی کسانی که مادر را ا نزدیک می شناسند و می دانند که مادر واقعاً در ایستادگی در برابر دشمنان بسیار مقاوم بود و در عشق به دوستان همچنان پیگیر و عاشقانه و مهربانانه عمل می کرد.
واقعاً برای من شخصیت تأثیرگذاری بود، به عنوان دوست و رفیق و مادر و همه چیز در ارتباط با جنبش دادخواهی. تسلیت می گویم و در غم شان شریک هستم. به خانواده خاوران، مادران و تمام کسانی که از نزدیک نفس به نفس با مادر بودند و وجود سرشار از عشق و شور، و خشمش را در برابر حس کردند و واقعاً رفتنش خیلی تلخ است.
خانم بهکیش به چه دلیل نقش خانم فروغ تاجبخش در میان مادران و اعضای خانواده قربانیان اعدام های سال ۱۳۶۷ که پیگیر روشنگری و دادخواهی پرونده آن هستند، به طور خاص تا این حد در زمان حیات شان برجسته شده بود؟
انوشیروان قبل از آن کشتار سازمان یافته زندانیان سیاسی در سال ۶۷ در ششم خرداد ۶۷ اعدام شد. حکم اعدام داشت. و خب انوشیروان از زمان شاه زندان بود و یک چهره مقاوم بود. اما وقتی می گوییم مادر لطفی نه الزاماً به خاطر انوش، حالا مادر لطفی به این نام معروف است ولی فروغ تاجبخش یک شخصیت تأثیرگذاری بود. هم در زمان شاه و هم بعد از آن.
این خانواده ها که از جلوی زندان ها با هم جمع شدند، دوست شدند، رفیق شدند، همدم و همراه شدند در دوره ها و گردهمایی ها و خاوران. خاوران از سال ۶۰ خاوران شد. و از زمان شاه و همین طور بعد که خانواده ها اضافه شدند کسی مادر را انتخاب نکرده بود، ولی مادر خودش اینقدر فعال بود و همه جا حضور داشت، تشویق می کرد، مراسم می گذاشت، اگر ممکن بود به هر دلیلی بعضی نتوانند، شرایط را فراهم می کرد. خیلی وقت ها برای خانواده ها مراسم روز زن را مادر برگزار می کرد، با روحیه مادر بودنش مطلب می نوشت، سخنرانی می کرد و به همه عشق می داد. شور می داد و ایستادگی و مقاومت می داد. همه را تشویق می کرد. به خانواده ها سر می زد. واقعاً مستقل به خانواده ها سر می زد، به آن خانواده سر می زد، این مریض را بیمارستان می برد.
ویژگی خاصی که داشتند با اینکه همیشه بیان می کردند انوش از سازمان اکثریت بود، ولی تفاوتی میان خانواده ها نمی گذاشتند که بچه شان از اکثریت است، اقلیت است، راه کارگر است، پیکار است، یا گروه های دیگر. یعنی واقعاً با تمام خانواده ها به یک شکل برخورد می کرد. به نظرم شاید موفقیت مادران خاوران بود که فارغ از بحث های گروهی و سازمانی مسئله دادخواهی و همبستگی و با هم بودن را پیش می بردند.
مادر لطفی به خاطر نقش ویژه ای که داشت، زبان گویایی که داشت، آنچه بیان می کرد برجسته تر می شد.
با درگذشت خانم فروغ تاجبخش و درگذشت دیگر مادران که در این سال ها یکی بعد از دیگری روی داده و آمدن اعضای بسیاری از این خانواده ها به خارج از کشور، سرنوشت پرونده کشتار ۶۷ چه می شود؟
مسئله دادخواهی فقط مسئله حقوقی نیست. برگزار کردن مراسم، رفتن به خاوران و سر زدن، همه اینها بخشی از دادخواهی است. فرهنگ دادخواهی و فرهنگ ایستادگی را ایجاد کردن و اصل دادخواهی که ما می خواهیم در آینده ای که بعد از این حکومت خواهد بود، و پرونده تمام دست اندرکاران این جنایت بررسی خواهد شد، و امیدواریم چنین باشد که بررسی شود و بنا به سهمی که در جنایت ها داشتند مجازاتی برای آنها در نظر گرفته شود. برخی خانواده های مخالفت اعدام دست اندرکاران این جنایت هستند، ولی به هر حال باید مجازات شوند و این در آینده خواهد بود.
مسئله اینجاست که دادخواهی با رفتن مادران تمام نمی شود و همسران، خواهران، برادران و بچه ها هستند و خیلی پیگیرتر از گذشته. ولی رفتن مادرانی که با تمام وجودشان در آن سال ها ایستادگی کردند؛ سال های بسیار سختی که تنها بودیم. از صمیم قلب می گویم که جای شان خالی است و هیچ چیزی شاید نتواند جای آنها را پر کند.

اشتراک گذاری

کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here