کنفرانس ورشو – يادداشت سردبير

0
158
سرنگونی این رژیم به سرعت دارد وارد مرحله عملیاتی آن میشود. انزوا بین المللی رژیم بخشی از سرنگونی رژیم است. بر ما ایرانیان خارج کشور است که حرف مردم ایران را به گوش جهانیان برسانیم. کنفرانس ورشو جایی خواهد بود که شاید بتوانیم امر سرنگونی را بسی جلو ببریم
کنفرانس ورشو در هفته دوم ماه فوریه در پایتخت لهستان، ولوله ای را در رژیم بپا کرده است. رژیم بخوبی دریافته که لحظه تصمیم برای رژیمش گذشته است و کنفرانس ورشو بدان معناست که دنیا دیگر منتظر جواب رژیم برای عقب نشینی داوطلبانه از شلوغ کاریهایش نمیشیند و خود راسا دست به اقدامات عملی علیه او میزند. دیگر کارهای تروریستی او را برنمی تابد.
بستن سفارتخانه های رژیم
اقدام دولت آلبانی در اخراج سفیر رژیم میتواند سرمشق خوبی برای تمامی اتحادیه اروپا باشد. اخیرا نمونه های دیگر تقابل با رژیم از طرف کشورهای اتحادیه اروپا در رابطه با مجموعه ای از فعالیت های تروریستی رژیم مشاهده شده است. پس اخراج سفیر رژیم در آلبانی فقط  یک نمونه از یک رشته اقدامات علیه او به شمار می اید و یک تک نمونه منفرد نیست. از بابت منطقه ای هم، اخراج رژیم از سوریه به روی میز کشورهای دنیا رسيده است. دخالتهای او در یمن،  لبنان و فلسطین از طریق گروه های تروریستی از دیگر منکرات این رژیم است که باید با ان تسویه حساب کرد. البته آنچه گفته شد،  طلبکاری های دنیا از رژیم است. دنیا به تبعیت از شعار مردم ایران که میگویند ” نه غزه،  نه لبنان،  جانم فدای ایران!” از رژیم میپرسند که چرا پول نفت را خرج مردم خود نمیکنید و پولهای بدست آمده از برجام را به حلقوم تروریستهای منطقه ای میریزد؟ یا آنرا صرف سرکوب مردم خود میکنید؟ یا توسط ان شکم فربه ایادی خود را گنده تر میکنید؟ این سوالاتی موجه در مقابل اصحاب مماشات هم هست. و مچ آنهایی که میگویند : “تحریم ها باعث فشار به مردم عادی میشود” را باز میکند. دنیا متوجه شده است که حمایت از خواسته های مردم ایران برای یک زندگی بهتر و آزادی نه تنها امری اخلاقی است،  بلکه بهترین شیوه رد استدلالات مبتذل اصحاب مماشات در استمالت از رژیم هم هست.
بی جهت نیست که دولت ایالات متحده امریکا فقط دو هفته بعد از شروع اعتراضات گسترده در دی ما ۱۳۹۶ اعلام کرد که خروج خود از برجام را عملی خواهد کرد. وقتی مردم ایران با صدای بلند اعلام میکنند که ما این رژیم را نمیخواهیم،  دنیا هم پا جلو میگذارد. کنفرانس ورشو را میبایستی از این زاویه هم دید. به همین دلیل،  جدا از آنکه امریکا و دنیا چه چیزی از رژیم بخواهد،  خواسته ما ایرانیان از دنیا در رابطه با رژیم مهمتر است. این کنفرانس امکان آنرا فراهم کرده که این انتظارات و مواضع را روشن اعلام کنیم. برای غالب مردم ایران که جزو سرنگونی طلبان هستند هم اعلام این مواضع،  شیوه ای میشود که از طریق ان سره را از ناسره بین مدعیان جایگزینی این رژیم تمیز دهند. شورای ملی مقاومت که خود از اصلی ترین اهداف تروریستی رژیم در دنیا بشمار میروند،  بارها خواستار تعطیلی سفارتخانه های رژیم،  که چیزی بیش از مراکز تروریستی نیستند،  شده است. این یک خواسته مشخص ما از جامعه جهانی در شرف کنفرانس ورشو است. این خواسته در کشور آلبانی با اخراج سفیر آغاز شده است. چرا بقیه دنیا به ان نپیوندند؟ اروپا و دنیا تجارب تلخی از اقدامات تروریستی رژیم که توسط سفارتخانه های او فرماندهی میشود دارند. زمان ان رسیده که دنیا دست به کار شود و دیگر تعلل نکند.
 ارجاع پرونده حقوق بشر رژیم به شورای امنیت سازمان ملل
 دیگر خواسته ما در رابطه با حقوق بشر است. پرونده حقوق بشر این رژیم را به شورای امنیت سازمان ملل بفرستید. رژیم از عضویت در این نهاد های بین المللی سود خود را میبرد ولی در مقابل تعهدات خود دنیا را به سخره میگیرد. آخر چند بار باید رژیمی در مجمع عمومی سازمان ملل بخاطر نقض حقوق شهروندانش محکوم شود و بازرس مخصوص برای او تعیین شود، تا دنیا مطمئن شود که برای این طرف احترام به حقوق بشر که یکی الزامات او برای عضویت است پشیزی نمی ارزد؟ آخر تکلیف ما مردم ایران را با این رژیم مشخص کنید! ما چه بکنیم؟ نمیشود که این رژیم دائم اعدام،  زندان و شکنجه کند و ما حق مقاومت مشروع بر علیه آنرا نداشته باشیم.
 دادخواهی از قتل عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷
موضوع دیگری که مثل بغض در گلو،  ما ایرانیان را شکنجه میدهد،  رسیدگی به جنایات رژیم در سال ۱۳۶۷ با قتل عام زندانیان سیاسی است. این یک جنایت بر علیه بشریت است. کنفرانس ورشو در لهستان،  جایی که جهان شاهد جنایات فاشیزم هیتلری بود و کاری نکرد،  مکان مناسبی است که به دنیا بگوئیم که زمان ان رسیده است که این جنایت بر علیه بشریت بی پاسخ نماند. باید آمرین و عاملین این جنایت محاکمه شوند. ادامه حکومت ولایت فقیه خود،  ادامه شکنجه بازماندگان این جنایت است. این هم یک خواسته مشخص است که ما از جامعه بین المللی داریم.
 به رسمیت شناخته شدن مقاومت مردم ایران
و بالاخره همه اینها راه به این میبرد که دنیا میبایستی حق مردم ایران را برای مقاومت و مقابله علیه زور و دیکتاتوری را به رسمیت بشناسد. دنیا به این مرحله رسیده که ببیند که استمالت از این رژیم بی فایده بوده و برای خود آنها هم فقط خسران به ثمر آورده است. به همین دلیل،  تقابل با این رژیم،  هم به نفع مردم ایران است و هم به نفع ثبت دنیا. مقاومت مردم ایران کار را به آنجا رسانده است که حتی با منطق پراگماتیستی هم بهتر است که این رژیم برود. این حرفی است که ما ایرانیان با دنیا داریم. تنها جریانی که بطور مستمر در طول ۳۷ سال مفاد بالا را مطرح و تکرار کرده،  شورای ملی مقاومت ایران بوده است. زمان ان رسیده است که کرسی نمایندگی مردم ایران در سازمان ملل به نماینده مقاومت مردم ایران سپرده شود تا در پی سرنگونی رژیم،  مردم ایران بتوانند با انتخابی آزاد،  دولتی دموکراتیک که به حقوق بشر ملتزم است جایگاه خود را بین ملل عالم بازیابد.
به مقاومت علیه ولایت فقیه و سرنگونی ان بپیوندید!  
شاهین توتونچی
28ژانويه 2019
اشتراک گذاری

کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here