صحنەای در راستای سرنگونی-یادداشت سردبیر

0
152
تظاهرات ایرانیان مقابل مقر ملل متحد در نیویورک در اعتراض به حضور آخوند روحانی

تجمع اعتراضی امسال ایرانیان در نیویورک مقابل سازمان ملل تفاوت عمده ای با سالهای قبل دارد. در حالی که ما در گذشته تنها برای اعتراض به حضور رئیس جمهور ولایت فقیه در مجمع عمومی که با غصب نمایندگی مردم ایران به آنجا میآمد ، گردهم می آمدیم ، امسال به یمن قیام در ایران ، فضای جدیدی در گردهمایی مان حکمفرما ست. چرا که بدنبال سخنرانی روز سەشنبه ۲۵ سپتامبر توسط روحانی ، روز چهارشنبه ۲٦ سپتامبر ، جلسه فوق‌العادەای برای بررسی نقش مخرب رژیم در اخلال صلح جهانی در شورای امنیت برگزار خواهد شد. اینبار به دنبال دروغ‌گوییهای روحانی، حالا باید شاهد بازخواست از او در شورای امنیت هم باشیم. به همین دلیل امسال ما فقط برای اعتراض به آنچه داخل سازمان ملل میگذرد به نیویورک نمیرویم ، بلکه بعد از سالها ، دلیلی داریم که برای تشویق آنچه در داخل سازمان ملل میگذرد هم ، گردهم آئیم.

نقش گره گشای استمرار قیام در داخل

اجلاس مجمع عمومی ملل متحد که هر ساله در اواخر ماه سپتامبر برگزار میشود ، برای حامیان مقاومت فرصتی است که امر مبارزه را به پیش ببرند و اعتراض هرساله ما در این مناسبت بر این پایه استوار است که معتقدیم حکومت ولایت فقیه ناقض حاکمیت ملی ماست و رئیس جمهور این رژیم نماینده مردم ایران نیست. پس سخنرانی رئیس جمهور ولایت فقیه در صحن مجمع عمومی ملل متحد به عنوان نماینده مردم ایران دروغی بیش نیست و ما هواداران مقاومت برای افشای این دروغ هر ساله مقارن با مجمع عمومی در نیویورک گرد هم می آمدیم. علاوه بر ماهیت حکومت ولایت فقیه ، استدلال ما بر این پایە استوار است که شواهد انکار ناپذیری موجود است که حکومت آخوندی ، حقوق شهروندان خود را پایمال کرده و به کنوانسیون های امضا شده توسط خودش هم وقعی نمیگذرد. پس در تناقضی آشکار این سازمان هر ساله اجازه میدهد که رئیس جمهور حکومت آخوندی در صحن مجمع عمومی به نمایندگی از طرف مردم ایران به لفاظی و دروغ گویی بپردازد. به هر حال در طول این سالهای دراز این فقط هواداران مقاومت بوده اند که یکه و تنها فریاد میزدند و شکایت خود را به درگاه وجدان دنیا در نیویورک میبردند.
ولی امسال این سنت هر ساله ابعاد جدیدی به خود گرفته و شرایط به میزان زیادی با سالهای گذشته متفاوت است. آنچه امسال را با گذشته متفاوت میکند ، قیامی است که از دی ماه سال ۱۳۹۶ در میهن در زنجیرمان زبانه میکشد. و هنوز هم ادامه دارد. موجی بعد از موج دیگر و هر بار قوی تر از پیش از قیام مردم برمی اید. این قدرت و تداوم به رغم دستگیری های گسترده رژیم از قیام آفرینان صورت میگیرد. دلیل این تداوم نه فقط نتیجه ادامه وخامت وضعیت اقتصادی و گرانی سرسام آور است بلکه حاصل شرایط حاد اجتماعی و محیط زیستی هم هست که مسلما حاکی از ان است که رژیم راه حلی برای این معضلات ندارد و در بن بست است.
وجود یک چنین شرایطی گرچه برای شکل گیری و ادامه قیام لازم است ولی کافی نیست. فی الواقع سالهاست که شرایط عینی قیام و انقلاب در ایران موجود است. مطالبات مردمی سالهاست که گریبان رژیم را گرفته ولی هربار که قیامی یا جنبشی به راه می افتاد ، با سرکوب خاموش میشود. شکل گیری و ادامه قیام نیاز به عاملی دیگر دارد که همانا عنصر رهبری کننده ذیصلاح است. کانون های شورشی ، بخشی از استراتژی مقاومت برای عینیت بخشیدن به آرزوی سرنگونی از طریق قیام است. نقش کانون های شورشی در ادامه و جهت دهی قیام فقط ادعای مقاومت سازمانیافته بر علیه این رژیم نیست. بلکه خود رژیمی ها نیز بدان اذعان میکنند. بدون مقاومت سازمانیافته قیامی صورت نمیگرفت و اگر میگرفت ، هم چون گذشته با سرکوب خاموش میشد. چون خاموش نشده و گسترش یافته پس رهبری و مقاومت سازمان یافته پشت این قیام است. در بسیاری از کشورهای دنیا عليرغم وجود شرایط وخیم اقتصادی و سیاسی قیامی شکل نمیگیرد یا شورش های خودبخودی سرکوب میشوند. این بدان علت است که سازمان رهبری کننده موجود نیست. در ایران خودمان هم رژیم با مشغول کردن مقاومت مردم ایران در دفاع از خود توانسته بود عنصر رهبری کننده را رفع و رجوع کند. اتفاقا بر همین پایه بوده که رژیم با عمله مماشات مذاکره میکرده. رژیم در تبلیغات خود سعی میکرده مخالفین خود را کوچک و ناکارامد قلمداد کند ، ولی ادامه قیام در شرایط اختناق کامل این حربه را کند کرده است. عامل رهبری کننده دلیل ادامه این قیام است. اینرا رژیم میداند ، ما هم میدانیم ، دنیا هم میداند. و دیگر نمیتوان آنرا کتمان کرد چرا که عیان شده است.
این قیام در بستر تغییر سیاست دولت امریکا و دوری جستن از سیاست مماشات صورت میگیرد .اشتباه کردم! برعکس. بهتر است که بگوئیم که خاتمه سیاست مماشات و آغاز سیاست تقابل با رژیم برپشتوانه اعتراضات داخلی و بالاخص قیام مردم سوار است. بدون قیام ، سیاست تقابل که در تحریم های امریکا خلاصه میشود کارا نمی بود. امریکا از این تحریم ها زیاد اعمال کرده ولی نتوانسته باعث تغییر رفتار رژیم بشود. بدون قیام داخل تحریم ها فایده ای ندارند. کمپ مماشات روی بی اثر بودن تحریم ها زیاد تبلیغ میکند و شواهد و نمونه های تاریخی زیادی دارد. ولی اینبار این تحریم ها سوار بر قیام مردم ایران است. این رابطه دوطرفه موضوع جدیدی است که در سالهای گذشته موجود نبود، یعنی «قیام» شرایط را برای کارایی تحریم های همه جانبه مهیا میکند و «تحریم ها» رژیم را در تنگنا قرار میدهد . قیام از داخل و فشار از خارج ، دست در دست برای سرنگونی! زمان را دریابید!

نقش متفاوت تظاهرات امسال در نیویورک

مردم ایران با شجاعت رژیم را مخاطب قرار میدهند و فریاد میزنند “سوریه را رها کن ، فکری به حال ما کن” و امریکا همین شعار مردم کوچه و بازار را در شکل دیپلماتیک حواله رژیم میکند. گاها حتی آنرا عینا نقل قول میکند. دولت امریکا یک سری شروط دوازده گانه را جلوی رژیم انداخته و برداشتن تحریم ها را به اجرای این ۱۲ شرط منوط کرده است . این سیاست همیشگی امریکا بوده و هست. ولی بر خلاف گذشته فهمیده است که سیاست مماشات پاسخگو نیست و باید شیوه دیگری بکار برد. به همین دلیل تحریم ها را بدنبال قیام مردم ایران در دستور کار خود قرار داده است. وجود این تحریم ها به نفع جنبش سرنگونی است. پس بر ما ایرانیان است که به دولت امریکا بگوئیم: تحریمها از تو ، قیام از ما! این چیزی است که گردهمایی امسال را با سالهای پیشین متفاوت میکند. تمامی دنیا حواسش است که ان چند هزار نفری که جلوی سازمان ملل حنجره خود را پاره میکنند ، خیلی بهتر میتوانند نمایانگر حال و احوال مردم ایران باشند ونمایندگان واقعی مردم ایران هستند.
بر خلاف تبلیغات رژيم ، میخواهیم به دنیا بگوئیم که مقاومت مردم ایران برای سرنگونی رژیم دارای پشتکار و استقامت است. برای سرنگونی ، استراتژی قیام دارد که نتایج اش را هم در قیام ادامه دار میبینید. ارتش قیام دارد. برنامه دولت موقت دارد. نقشه راه برای تحویل قدرت به نمایندگان منتخب مردم بعد از سرنگونی دارد. حرف هایش پشتوانه خون بیش از ۱۵۰ هزار شهید دارد. هزاران زندانی سیاسی عضو و هوادار که بهای حرف های بالا را با شکنجه و زندان پرداخته است دارد. رهبری دارد. تشکیلات دارد. اگر دنبال قدرت و منافع حقیر مادی بود ، ۴۰ سال فشار و گذراندن سالهای طولانی تبعید در بلاد غرب برای از سر پریدن این “هوس” کافی میبود، بلکه این صداقت و فداکاری آمیخته با این مقاومت است که سره را از ناسره جدا میکند. رژیم میخواهد اینگونه القاء کند که گویی با سرنگونی او و رفتنش ، ایران به آشوب کشیده میشود ، این حرف مفت است. سیاست مداران داخل سازمان ملل به عینه دست خالی رژیم و دست پر ما را خواهند پذیرفت.
آنچه در سطور بالا گفته شد گزافه نیست. همه ، دست خالی رژیم را خوانده اند. اول از همه پرزیدنت ترامپ است که خود شخصا روز چهارشنبه ۲۶ سپتامبر جلسه شورای امنیت سازمان ملل را برای بررسی بیلان جنگ افروزی ها ، گسترش سلاح های کشتار جمعی ، تهدید کشورهای منطقه و از همه مهم تر نقض حقوق بشر در ایران را به دنیا متذکر خواهد شد. این امکان که فقط امسال بوجود آمده نیز از تاثیرات قیام مردم قهرمان ایران است. آنانی که هر روز علیرغم خطر دستگیری ، زندان و شکنجه به خیابانها می آیند. بیایید اراده خود را به تاریخ تحمیل کنیم و با صدایی بلند خواهان آزادی ، استقلال و دموکراسی برای ایران آینده باشیم.

شاهین توتونچی , ۹ سپتامبر ۲۰۱۸

اشتراک گذاری

کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here