ﺩﺭﻭﻏﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ «ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﻣﺤﺎﺭﻡ» ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ

0
307
پیوند زناشویی در ایران باستان

ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥﮐﻬﻦ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺳﺎﺳﺎﻧﯿﺎﻥ، ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﮔﻮﻧﻪ ‏«ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺯﻧﺎﺷﻮﯾﯽ ‏» ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ :

۱- ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺯﻥ :
‏« ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺯﻥ ‏» ﺯﻧﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺎﺭ، ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﻭ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﭘﺪﺭﻭﻣﺎﺩﺭﺵ ﻭ ﯾﺎ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺮﻣﯿﮕﺰﯾﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺯﻥ، ﻭﺍﻻﺗﺮﯾﻦ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﻫﻤﺴﺮﯼ ﻭ ﺑﺎﻻﺗﺮﯾﻦ ﺣﻖ ﻭ ﺭﺍﺷﻦ‏( ﺣﻘﻮﻕ ‏) ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺯﻧﺎﺷﻮﯾﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﮐﺪﺑﺎﻧﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩ . ﺍﻭ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﺷﻮﻫﺮ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪﯼ ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺩﺍﺭﺍﯾﯽﻫﺎﯼ ﺷﻮﻫﺮ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﻣﯿﺮﺳﯿﺪ ﻧﻪ ﺑﻪ ﭘﺪﺭ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺷﻮﻫﺮ . ﻓﺎﻣﯿﻞ ﻭ ﺧﻮﯾﺸﺎﻥ، ﺣﻘﯽ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺍﯾﯽ ﺷﻮﻫﺮ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.

۲ – ﭼَﮑَﺮ ﺯﻥ :
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺖ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺮﮔﺰﯾﻨﺪ، ﺩﻭﻣﯿﻦ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺯﻧﺎﺷﻮﯾﯽ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ‏« ﭼَﮑَﺮﺯﻧﯽ‏»
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯿﺸﺪ . ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺯﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮ ﻧﺨﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

۳ – ﺍَﯾﻮﮎ ﺯﻥ :
ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﻭ ﺷﻮﻫﺮﯼ، ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺴﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﻭ ﯾﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ‏« ﺍَﯾﻮﮎ ﺯﻥ ‏» ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﺴﺮ ﻣﯿﺪﺍﺩﻧﺪ . ﺳﭙﺲ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺴﺮ ﺍﯾﻦ ﺩﺧﺘﺮ، ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﻮﺩ
ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻤﻮﻧﻪ : ﺯﻥ ﻭ ﺷﻮﻫﺮﯼ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺭﺳﺘﻢ ﻭ ﻓﺮﻧﮕﯿﺲ، ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺴﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺁﻧﺎﻥ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮﯼ ﺑﻬﺮﺍﻡ ﺩﺭﻣﯽﺁﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺯﻧﺎﺷﻮﯾﯽ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ، ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ‏« ﺍَﯾﻮﮎ ﺯﻥ ‏» ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯿﺸﻮﺩ . ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺴﺮ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻭ ﺑﻬﺮﺍﻡ، ﮐﻪ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻪ ﭘﺪﺭﺑﺰﺭﮔﺶ ﺭﺳﺘﻢ ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﭘﺴﺮ، ﺟﻤﺸﯿﺪ ﭘﻮﺭﺭﺳﺘﻢ ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻧﻪ ﺟﻤﺸﯿﺪ ﭘﻮﺭﺑﻬﺮﺍﻡ . ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ ﻏﯿﺮ ﺯﺭﺗﺸﺘﯽ ﮐﻪ ‌ ﻣﯿﺪﯾﺪﻧﺪ، ﺟﻤﺸﯿﺪ، ﭘﺴﺮﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻪﺟﺎﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭﺵ ﺟﻤﺸﯿﺪﺑﻬﺮﺍﻡ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﺑﻨﺎﻡ ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮔﺶ ﺟﻤﺸﯿﺪﺭﺳﺘﻢ، ﻧﺎﻣﮕﺬﺍﺭﯼ ﺷﺪﻩ، ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﺳﺘﻢ ﺑﺮﺍﺳﺘﯽ ﺑﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﺭﺗﺸﺘﯿﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﻧﺰﺩﯾﮑﺎﻥ ﻭ ﺧﻮﯾﺸﺎن ﺑﺰﻩﻭﺭ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ.

۴ – ﺳَﺘُﺮ ﺯﻥ :
‏«ﺳَﺘُﺮ ‏» ﺑﻪ ﭼﻤﺎﺭ ‏( ﻣﻌﻨﯽ ‏) ﻓﺮﺯﻧﺪﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﯼ ﺩﺭ ﺳﻦ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪﻥ ﻫﻤﺴﺮﯼ ﺩﺭﻣﯿﮕﺬﺷﺖ، ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻧﺶ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﺳﺎﯾﺶ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻧﮑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﺎﮐﺎﻡ اﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺯﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﺷﻮﻫﺮ ‌ ﻣﯿﺪﺍﺩﻧﺪ . ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﺯﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﻌﻠﻖ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻭﺍﺭﺙ ﺍﻭ ﺑﺸﻤﺎﺭ ﻣﯽﺁﻣﺪ .
ﮔﺎﻫﯽ، ﺟﻮﺍﻥِ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﺩﻡ ﺑﺨﺖ ﺩﺍﺷﺖ . ﻧﺰﺩﯾﮑﺎﻥ ﺍﻭ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﺧﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮔﻮﺍﻩ ‏(ﻋﻘﺪ ‏) ‏« ﺳَﺘُﺮ ﺯﻧﯽ ‏» ﺍﺭﻭﺱ ‏( ﻋﺮﻭﺱ ‏) ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﭘﺴﺮﯼ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺯﺍﺩﻩ ﻣﯿﺸﺪ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪﮔﯽ ﺟﻮﺍﻥ ﻧﺎﮐﺎﻡ ﺩﺭﻣﯽﺁﻭﺭﺩﻧﺪ . ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ‏«ﺩﺍﯾﯽ‏» ﮐﻮﺩﮎ ﺑﻮﺩﻩ، ﺍﯾﻨﮏ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﭘﺪﺭﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯿﮑﺮﺩ . ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﻫﻤﺴﺮﯼ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺑﺮﺧﯽ ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﺎﻥ، ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﻧﺰﺩﯾﮑﺎﻥ ﻭ ﺧﻮﯾﺸﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

۵ – ﺧﻮﺩﺳﺮ ﺯﻥ :
‏«ﺧﻮﺩﺳﺮ ﺯﻥ‏» ، ﺯﻧﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺳﻦ ﺑﺮﻧﺎﯾﯽ ‏(ﺑﻠﻮﻍ ‏) ، ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﻭ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﯾﺎ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺮﻣﯿﮕﺰﯾﺪ . ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩ ﺍﯾﻦ ﺩﺧﺘﺮ، ﺑﺮ ﭘﺎﯾﻪﯼ ﻗﺎﻧﻮﻥ، ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺭﺙ ﺑﯽﺑﻬﺮﻩ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ .

‏(ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﺩ ﻣﻮﺑﺪ ﻓﯿﺮﻭﺯ ﺁﺫﺭﮔﺸﺴﭗ ‏) ﺍﯾﻦ ﺟﺴﺘﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪﻡ ﻭ ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﯼ ﻧﻤﻮﺩﻡ ﻭ ﮔﻨﺠﺎﻧﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ ﻣﯽﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﻧﺰﺩﯾﮑﺎﻥ ﻭ ﺧﻮﯾﺸﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﭘﻮﺷﯿﺪﮔﯽﻫﺎ ﻭ ﺳﺮﺑﺴﺘﮕﯽﻫﺎﯾﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﯼ ﯾﮏ ﺳﺮﯼ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻭ ﺁﯾﯿﻦ ﻭ ﺭﺳﻢ ﺭﺳﻮﻣﺎﺕ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻋﺰﯾﺰﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﯿﭽﮑﺲ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺗﺮﺩﯾﺪ ﻧﻨﻤﺎﯾﺪ ﻭ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺯﺭﺗﺸﺘﯽ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺩﯾﻦ ﻭ ﺁﯾﯿﻦ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﯿﭽﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻧﺰﺩﯾﮑﺎﻥ ﻭﺧﻮﯾﺸﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﭘﺴﻨﺪﯾﺪﻩ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.

اشتراک گذاری

کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here