همبستگی ملی برای سرنگونی- یادداشت سردبیر

0
293
سالن گراند هایت-محل برگزاری کنوانسیون بزرگ ایران آزاد

تا چندی دیگر شخص ولی فقیه باید تصمیمی خطیر برای بقای رژیمش بگیرد. یا می بایست از دخالت های منطقه ای و برنامه موشک های بالستیکی اش دست بردارد یا خود را آماده بازگشت تحریم های همه جانبه کند. زیاد برای این پا و آن پا کردن هم وقت ندارد، چرا که تا یک ماه دیگر آخرین ضرب الاجل دولت امریکا به انتها خواهد رسید.
اینکه ولی فقیه چه راهی را برخواهد گزید هنوز مشخص نیست، اما هر دو راه برای او ترسناک است؛ یکی باعث مرگ سریع با بازگشت تحریم های خفه کننده می شود و دیگری جازدن با نرمشی “زبونانه” که حتی ولی فقیه هم نمیتواند با پررویی آنرا “قهرمانانه” بنامد و مجبور است به ذلت تن دادن به آن اذعان کند. یعنی علیرغم تمامی هارت و پورت های “ضد استکباری” و “ضد صهیونیستی”، وقتی میبیند طرف مقابل جدی و تهدیدات واقعی است، ولی فقیه است که جا میزند. پس تهدید تحریم های بین المللی به کوتاه آمدن او می انجامد. ترس ولی فقیه هم در این است که إین کوتاه آمدن های سلسله وار به “تنزل های بی پایان” تبدیل شود.
برای ما ایرانیان که برای چهل سال است شاهد حیات ننگین این رژیم هستیم؛ سیاست مماشات و چشم پوشی از جنایات رژیم یکی از دلائل اصلی ماندگاری رژیم بوده است. پس تعجب آور نیست که ایستادگی در مقابل رژیم، همان سیاستی است که نیاز است. وگرنه نفرت مردم ایران از این رژیم که مبنا و پایه سرنگونی این رژیم است از مدت ها پيش فراهم بودە.
موضوع اتمی و برنامه بالستیکی و دخالت های منطقه ای که در مجموع میتوان از ان به عنوان سیاست ارعاب در سطح بین المللی نام برد، یکی از ارکان استراتژی بقای رژیم بوده است. مقاومت ایران همواره بر ایستادگی در مقابل این رژیم پافشاری کرده و مماشات با آن را محکوم به شکست نامیده است. به نظر میرسد دفتر این بخش از استراتژی بقاء رژیم در حال بسته شدن است. از این جهت کوتاه آمدن آن در هر دو زمینه – که البته ما هنوز در مورد تصمیم رژیم حول موضوع موشکی و دخالت منطقه ای مطمئن نیستیم – به نفع مردم ایران و صلح جهانی است. با همین نتیجه آخر یعنی صلح جهانی است که رژیم نمیتوانست قیل و قال کند که چرا دنیا به خود حق میدهد که به او بگوید “بالای چشم ات ابرو است “؛ میتواند از او در شورای امنیت سازمان ملل بازخواست کند، چرا که این کارها همه باعث مشکل برای دنیا و منطقه شده است. همانطور که دخالت رژیم در سوریه و عراق باعث صدها هزار کشته و میلیون ها نفر آواره شده است که امنیت کشورهای مماشات طلب را هم تهدید کرده است. پس علاوه بر مردم ایران، جامعه بین المللی هم در این مناقشه طرف دعواست.
سلاح تحریم های همه جانبه قدرت خود را به اثبات رسانده و اگر ولی فقیه تن بدهد؛ شاید حتی تهدید به تحریم هم کافی باشد که رژیم از موشک پرانی و دخالت های منطقه ای دست بکشد. برای ولی فقیه این “تنزل های بی پایان ” همچون کابوس است. چرا که گام بعدی در باب دموکراسی و حقوق بشر در ایران خواهد بود که بر خلاف دیگر موضوعات، طرف حساب این مناقشه اساسا و اساسا مردم ایران هستند. و مردم ایران با تمامی گوناگونی های خود روی مساله آزادی و حقوق بشر و آینده ایران با هم یک صدا هستند. رژیم بارها این موضوع را خط قرمز خود خوانده و صحبت از ان در مراجع بین المللی را دخالت در امور داخلی نامگذاری کرده است.
رژیم خودش را نماینده مردم ایران میداند و مدعی است که حق دارد هر آنچه خواست میتواند به سر مردم ایران بیاورد، این استدلال شاید در اوائل قرن بیستم کارایی داشت ، ولی دنیا در طول این صد سال نمونه های بسیاری از جنایات بر علیه بشریت را در جای جای دنیا دیده که بانیان آن از همین استدلال سخیف استفاده کرده اند؛ بنابر همین تجارب جنایات علیه بشریت است که میثاق ها و حقوق بین الملل، به جامعه جهانی حق میدهد که در امور حقوق بشر در کشورها دخالت کنند؛ پس ما مردم ایران میتوانیم با استناد به اعلامیه جهانی حقوق بشر از کشور های جهان بخواهیم که رژیم را در مقابل نقض این حقوق و حاکمیت ملی تحت فشار قرار دهند.
خوشبختانه با سست شدن سیاست مماشات، کشورهای جهان و بخصوص امریکا، رژیم را بطور مستقیم مسئول نقض حقوق بشر در ایران اشغال شده توسط اخوند ها کرده اند. تا آنجایی که در پی اعتراضات دی ماه ۱۳۹۶، خانم نیکی هیلی نماینده امریکا در سازمان ملل متحد، این ارگان را مسئول رسیدگی به سرکوب های این اعتراضات کرد. «چرا باید اعترضات مردم سرکوب شده و مردم بازداشت شوند. چرا باید جنازه آنان تحت دروغ “خودکشی” از زندان خارج شود. چرا باید دولت بتواند حق استفاده از اینترنت را محدود کند؟» اینها سوالاتی بود که از رژیم میشد. رژیم هم فغان برمى آورد که در امور داخلی ما دخالت می کنند. ما ایرانیان خارج کشور مسئولیت داریم که این حربه را از دست رژیم خارج کنیم. با اتحاد و همبستگی خود به جهانیان بگوییم که مرعوب این رژیم نشوید و در مقابلش ایستادگی کنید. از آنها بخواهیم که او را بازخواست کنند. مردم ایران را فراموش نکنند. از تمامی ابزارها بخصوص ، ابزار تحریم برای مجاب کردن او استفاده کنند. مردم ایران را فراموش نکنید صدای زندانیان زیر شکنجه را بشنوید. رژیم ایران نماینده مردم ایران نیست. رژیم از تکرار این جملات ساده از زبان دولتمردان خارجی در وحشت است. و بیش از ان از اقدامات عملی که بدنبال این صحبت ها میاید در ترس است. با این یکی نخواهد توانست کوتاه بیاید. ولی رژیم شکننده تر از ان است که بتواند بطور یکپارچه بدان پاسخ دهد. یا تن میدهد، یا فرو میپاشد، یا به روی مردم بطور عریان آتش می گشاید. در هر صورت، ما ایرانیان به حمایت دنیا نیاز داریم. این مسئولیت ما ایرانیان در خارج کشور است. از آزادی بر خورداریم و کسی ما را به خاطر شرکت در برنامه ای به زندان نخواهد انداخت. ما میتوانیم، و باید دنیا را به حمایت از مردم ایران فرا بخوانیم. شیشه عمر رژیم دست مردم ایران است ولی ما نیاز داریم که دنیا چشم خود را به روی جنایات او نبندد. مثلا به او بگویند اگر تو مردم خود را بکشی، ما هم نفت تو را نخواهیم خرید. اجازه استفاده از “نظم جهانی” برای ادامه حیات خود را به تو نمی دهیم.
با این ایقان و هدف، بیایید و در برنامه ای به همین مضمون یعنی در حمایت از دموکراسی و حقوق بشر که در ۵ مه ۲۰۱۸ در واشنگتن دی-سی صورت میگیرد شرکت کنیم. بیایید « صدای مردم ایران» باشیم تا دولتمردان آمریکایی بطور مستقیم بدانند، مردم ما چه میخواهند. بیایید با تاکید بر نقاط مشترکمان (دموکراسی و حقوق بشر در ایران) گوناگونی های خود به نمایش بگذاریم.
با شرکت خود به شکوه این مراسم بیافزایید.
به امید دیدار شما در واشنگتن در ۵ مه ۲۰۱۸
شاهین توتونچی
۸ آوریل ۲۰۱۸

اشتراک گذاری

کامنت بگذارید

Please enter your comment!
Please enter your name here